ขอบคุณทุกคอมเม้น
ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองก้อมีที่ปรึกษาความรักกับเค้าเหมือนกัน
ปกติคุ้นเคยกับการทำตัวเป็นเจ้าแม่ทฤษฎี
ที่ไม่เคยลงมือปฏิบัติ
( เพราะไม่กล้า )
คราวนี้ฉันจะเล่าเรื่องความรักของฉันให้ฟังนะ
ตอนนี้มีคนที่ทำให้ใจฉันว้าวุ่นจริงๆอยู่ 2 คน
คนที่ 1 คือคนที่ฉันคิดว่ารักเค้า เรียกเค้าว่า พี่ป้อง แล้วกัน
ส่วนคนที่ 2 คนที่ฉันคิดว่าเค้าอาจจะรักฉัน พี่มาร์ท
---------------------------------------
เริ่มที่คนที่ 1 --- พี่ป้อง
พี่ป้อง เป็นหนุ่มหล่อในฝันของใครหลายคน ดีกรีความหล่อนี่จัดได้ว่าเป็นอันดับต้นๆของมหาลัย เพราะขนาดอยู่วิดวะแท้ๆยังดังไปไกลถึงคณะบันชี ( ก่อนที่ฉันจะเข้ามหาลัยซะอีก ) รวมไปถึงสาวๆ(ทั้งแท้และเทียม)อีกหลายคณะที่ได้เห็นเป็นต้องหันกลับมามอง เค้าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดี เรียนเก่งและเติบโตมาให้ครอบครัวที่ดี เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดเรยก้อได้ หลายครั้งที่ได้ยินพวกชายแท้ด้วยกันหมั่นไส้เค้า หาว่าเค้าเป็นคนไม่มีน้ำใจบ้าง หยิ่งบ้าง แต่ก้อนั่นแหละเป็นส่วนนึงของเค้า จิงๆ เค้าอาจจะเป็นคนที่ขี้เล่นในบางครั้ง แต่ก้อเป็นคนคนนึงที่เข้าถึงตัวตนที่แท้จริงยากที่สุด ด้วยอารมณ์ที่ไม่แน่ไม่นอน ( เรื่องนี้เพื่อนๆเค้ารู้ดี ) อันไหนที่เค้าจะไม่สน เค้าก้อไม่สนจริงๆ ขี้รำคาญสุดๆ เดาใจยากยังกะข้อสอบเอนทรานซ์เท่าที่ได้ยินมา ผู้หญิงคนเก่าๆที่เค้าเคยสนใจจะขายขนมจีบโทรมาตามเค้าบ่อยเกินไป เค้าก้อรำคาญเลิกสนใจไปเรย แต่ถ้าจะมองอย่างตรงไปตรงมาอีกแง่นึง เค้าเป็นคนประเภทที่ว่ายอมขับรถเป็นร้อยกิโลเพื่อจะไปบอกผู้หญิงที่เค้ารักว่าคิดถึงนะ ตรงกันข้ามกับคนที่เค้าไม่ชอบ ค่าโทสับแค่ 25 สตางค์เค้าก้อจะไม่ยอมเสียเรย แต่เรื่องที่เค้าคบกะใครอยู่เนี่ยะ แม้แต่เพื่อนสนิดที่นั่งเรียนกับเค้าอยู่ทุกคาบยังไม่รู้ ( ความลับจัดสุดๆ) ขนาดทำนิสัยไม่ดีบ่อยแค่ไหน พี่ป้องก้อยังไม่เคยเรตติ้งตกเลย มีผู้หญิงน้ำดีและไม่ดีพยายามมาเสนอตัวให้เค้า ( แค่หน้าตาและปัจจัยภายนอก คงไม่พอที่จะทำให้เจ้าชายน้ำแข็งอย่างเค้า ละลายได้แล้วล่ะสิ! )
ฉันรู้จักกับเค้าด้วยความบังเอิญ ที่ถูกส่งมาให้อยู่ในการรับน้องใหม่ภายใต้ความรับผิดชอบของเค้า เป็นที่รู้กันว่าน้องใหม่แต่ละปีมีเยอะจริงๆ ฉันซึ่งเซ็งกับการที่มีคนเยอะๆ ก้อต้องทำเป็นสนุกไปตามเรื่องตามราว เหลือบสายตาไปเห็นผู้ชายคนนึง( พี่ป้องนั่นเอง ) คิดอยู่ในใจคนนี้หล่อดีนะเนี่ยะ แต่เอ๊ะอยู่วิดยาเหรอ ไม่เอาดีก่า ชอบแนวๆแบบวิดวะมากกว่า อีกใจนึงก้อคิดว่าฟุ้งซ่านจริงๆเรยนังบู ไหนตั้งใจไว้แล้วไงว่าเค้ามหาลัยจะตั้งใจเรียนไม่สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆให้ต้องเจ็บเหมือนที่ผ่านมา ( เรื่องในอดีตไว้จะเล่าให้ฟัง )ประกอบกับยัยแจน ว่าที่เพื่อนที่คิดว่าจะซี้ด้วยในอนาคตเอ่ยปากมากอ่นว่าชอบพี่ป้องซะเหลือเกิน
เวลาผ่านไปจนถึงคืนที่สอง ที่มีการบายศรีเค้าให้ปิดตาจูงมือกับเพื่อนๆ แล้ววิ่งๆก้มๆคลานๆ อยู่นานจนฉันเวียนหัว เพราะเกมไว้ใจเพื่อนใหม่แบบนี้ คนข้างหน้าทำให้ฉันแทบจะเท้าแพลงหรือสะดุดอารายต้อมิอารายมากมาย นั่งโมโหอยู่ในใจ นี่มันกิจกรรมบ้าอารายฉันเบื่อแล้วนะ สักพักนึงเค้าให้มานั่งรอ งืด บอกได้คำว่าว่าเซ็งสาดคับพี่น้อง ก้อให้นั่งรออยู่นานมากๆๆๆๆ มากจนฉันหลับไปเรย พื้นที่นั่งก้อชื่น ยุงก้อกัด มืดก้อมืด นี่พวกรุ่นพี่กำลังคิดจะทำอารายอยู่นะ ( ความคิดในใจตอนนั้น ) ไม่ทันที่ความคิดนั้นจะมีคำตอบ มือๆนึงก็ฉุดฉันขึ้นมาจากที่นั่ง รู้สึกแปลกๆ มือนุ่มๆมือนั้นทีดูจะเข้าพอดีกับมือของฉัน เป็นมือที่รู้สึกอบอุ่นแต่ไม่คุ้นเคย รู้สึกได้ว่าเป็นการจับที่ไม่มีอากาศมาแทรกตรงกลางถึงจะไม่ได้บีบจนแน่เกินไปแต่ก้อกระชับพอดี
มือของใครกัน? ( ฉันคิดในใจ เมื่อกี้เพื่อนๆกอ่นหน้านี้จูงมือฉัน แต่เค้าก้อบอกทางนิ่ ทำไมคนที่จูงมือฉันตอนนี้ถึงไม่บอก ยิ่งเดินยิ่งเงียบๆ)
ฉันเก็บความสงสัยไม่ไหว ความกลัวมันทำให้ต้องเอ่ยปากทำลายความมืดขึ้นมา
"นี่ใครคะ เป็นพี่หรือเพื่อน" -- ฉันถาม แต่แล้วทุกอย่างก้อเงียบ
ฉันเริ่มรู้สึกกลัวแล้วสิ ใครกันนะจูงมือฉันอยู่ ไม่นะ ฉันจะไม่เอาชีวิตมาเสี่ยงผิดตาเดินตามใครก้อไม่รู้หรอก นึกขึ้นได้อย่างนั้นเรยกระตุกมือ พร้อมพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นว่า
"นี่พี่หรือเพื่อน ชื่ออารายคะ"
"เมื่อกี้ถามว่าอารายคับ" เสียงหล่อๆดังขึ้น เล่นเอาคนฟังถึงกับสะดุดไปชั่วขณะ
( นี่ฉันกำลังจับมือกับผู้ชายเหรอ โอ๊ยอยากจะกรี๊ด รู้สึกโดนแต๊ะอั๋งแบบไม่มีเงื่อนไข )
ทำใจดีสู้เสือต่อไป ตอบกลับไปว่า
"เมื่อกี้ถามว่าพี่ชื่ออารายคะ"
"ป้องคับ" คำตอบสั้นๆ แต่ทำให้ฉันแอบยิ้ม นี่ถ้ายัยแจนเพื่อนตัวดีรู้ว่าหนุ่มหล่อคนที่มันแอบกรี๊ดกำลังจูงมือฉันอยู่ มันจะพูดว่ายังไงนะ
เดินไปจนถึงที่หมาย ได้เวลาเปิดตา แน่นอนว่าฉันต้องขอดูให้แน่ใจก่อนเถอะว่า ไอ้หนุ่มที่อ้างตัวเองว่าเป็นสุดหล่อคนนั้นน่ะ คือพี่ป้องจริงๆ
ทันทีที่มือดึงผ้าออกฉันก้อมองไปยังคนที่จูงมือฉันมา ใช่แล้วจริงด้วย เค้าคือพี่ป้องซึ่งกำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่
ใจเต้น ขึ้นมาแต่ยังรักษาอาการไว้
หรือว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้น???
